Rood varieert van diep rood (al mag het nooit zo donker zijn als het eekhoornrood van een Welshterriër) tot een lichte kleur die vaak wheaten wordt genoemd. Red grizzle, grizzle and tan en black and tan zijn honden met een rode tot wheaten basiskleur met een dek wat varieert van grijs gemeleerd met rood (red grizzle), tot grijs (grizzle and tan) of zwart (black and tan). Theoretisch is het ook nog mogelijk dat het dek bestaat uit leverkleur (zie foto onderaan), maar die combinatie is heel erg zeldzaam. Zwart kan variëren van echt diepzwart tot een lichte grijze kleur die blauw wordt genoemd. Lever is een erg zeldzame kleur, die vaak gepaard gaat met een lichte neus en leverkleurige ogen. Ook hierbij varieert de kleur van tamelijk donker (in America noemen ze dat chocolade) tot vrij licht. Hoe lichter de hond, hoe groter de kans dat neus en ogen ook licht gekleurd zijn en dat mag bij leverkleur (niet bij de andere kleuren), maar veel mensen vinden het niet erg mooi. Ik denk dat dat de reden is dat de meeste fokkers lever juist proberen te vermijden. Alle lakelandkleuren hebben een ding gemeen: ze leven! Gedurende hun leven verandert de kleur nogal. je krijgt wel een indicatie, want pups worden rood, zwart, black and tan of leverkleurig geboren, maar je weet van te voren niet hoezeer de vacht zal opkleuren. Een black and tan pup kan black en tan worden, grizzle and tan of red grizzle. Een rode pup kan rood blijven of wheaten worden of ergens middenin blijven steken. En een zwarte pup kan zwart blijven, donkerblauw opkleuren of juist heel erg licht (bv. mijn Henbane). Als je de bloedlijn goed kent, heb je als fokker meestal wel een idee, maar je kunt altijd voor verrassingen komen te staan. Zo werd mijn grizzle and tan reutje Tryfan, die de eerste paar jaar van zijn leven een flink dek had, op zijn oude dag red grizzle. Vandaar dat je bij mij geen blauw pup kunt bestellen, alleen een zwarte. Als je geluk hebt kleurt die later op tot blauw (als je dat graag wilt), maar ik kan geen garantie geven dat het ook werkelijk gaat gebeuren.

Mensen vragen me vaak wat het verschil is tussen een Lakeland terriër, een Welsh terriër en een Fox terriër. Het eerste waar je naar kunt kijken is de kleur. Een Welsh terriër mag alleen black and tan zijn en het rood hoort 'eekhoornrood' te zijn, d.w.z. erg diep van kleur. Een Fox terriër hoort voornamelijk wit te zijn, een kleur die niet toegestaan is bij zowel de Welsh als de Lakeland.
Het verschil tussen een Lakeland en een Fox is dus makkelijk te herkennen.
Lastiger is het verschil tussen een Welsh en een Lakeland. De Lakeland is de kleinste van de drie rassen. En als hij rood of lever of zwart of blauw is, is hij makkelijk te onderscheiden van een Welsh. Maar bij grizzles wordt het lastiger, omdat Welshterriërs nog wel eens een vacht hebben die te licht is (vaak bij huishondjes, vooral als ze - wat niet hoort, maar wel gebeurt - geschoren worden). Een Lakeland kun je ook herkennen aan zijn bouw. Van de drie rassen is hij het minst extreem, het minst overdreven. Foxen en Welsh-jes hebben een langer hoofd dan Lakelandjes, waardoor hun ogen (wederom vooral als ze slecht getrimd zijn) dichter bij elkaar lijken te staan. Hun borstkas is dieper en de rug is korter, waardoor er meer nadruk op de voorkant van de hond ligt. Ze lijken massiever. Een Lakeland is meer in balans. Als extra moeilijkheid komt erbij dat bij ieder ras exemplaren voorkomen die of te groot of juist te klein zijn; de vacht is misschien geschoren ipv met de hand gestript en natuurlijk is niet iedere hond een perfect voorbeeld van zijn ras. En als mensen vragen naar het verschil in karakter: dat is nóg moeilijker te omschrijven. Foxterriërs moesten de prooi opjagen en mochten hem niet doden: dat was het werk van de meute. Ik heb het gevoel dat zij meer ophef maken dan een lakelandje. Die behoorde immers bij arme lieden, die gewoon de vos of ander ongedierte kwijt wilden en hoe eerder die gedood werd hoe beter. Rijke lui kunnen zich specialisten veroorloven en hadden een verschillend soort hond voor iedere taak. Zo was de foxterriër voor het uit het hol jagen van de prooi. Arme mensen hielden er meer allrounders op na. Eén hond die meerdere taken moest kunnen vervullen. Zo'n hond is de Lakeland en die houdt meer contact met zijn baas om er achter te komen wat de baas in precies die situatie verlangt. Overziet hij de situatie, dan kan hij het verder wel alleen af en komt de zelfstandigheid van een echte terriër tot uiting. Over de mensen uit Wales wordt gezegd dat zij tamelijk op zichzelf zijn en redelijk serieus. De Welshterriër zou daarom ook wat minder open zijn en wat serieuzer. Maar voor alle rassen geldt dat we in de eerste plaats te maken hebben met individuen, die beïnvloed worden door de bloedlijn waarin zij geboren zijn, de opvoeding en training die ze gehad hebben en ervaringen die ze hebben opgedaan. Sommige fokkers beweren dat hun ras het minste vecht van de drie, maar ik kan nog steeds niet zeggen welke van de drie dat zou moeten zijn!