Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 01-01-2008 ©The Sounding Burrows


Castratie? Waarom zou je dat doen?


Nog altijd komt het voor dat mensen met hun acht weken oude pupje bij de dierenarts komen voor de eerste check-up en gelijk vragen "wanneer moet hij gecastreerd worden?".
Nu heb ik gelukkig een dierenartspraktijk die daar mordicus op tegen is en zo eerlijk is aan te geven dat castratie echt geen noodzaak is (zogenaamd reuengedrag is precies dat: het is gedrag en kan dus prima in de juiste banen geleid worden door opvoeding!) en dat er zelfs grote nadelen aan kleven, zoals een verhoogde kans op botkanker en bij een onderzoek bij Rottweilers bleek zelfs dat de levenverwachting van gecastreerde dieren aanzienlijk korter is.
Maar er zijn ook dierenartspraktjken die er gelijk op in haken en al een afspraak maken. Vaak op een veel te jonge leeftijd, want de hond heeft de hormonen nodig die met een normale geslachtsontwikkeling samen gaan om goed te groeien. Maar ja, het is nu eenmaal een lekkere inkomstenbron voor de dierenarts n als de hond daarna problemen ontwikkelt (vaak vacht- en huidproblemen, overgevoeligheden, incontinentie) levert dat de dierenarts nog meer inkomsten op. Vooral als ze de hond vaag omschreven allergien kunnen toeschrijven waarvoor het dier dieetvoeding nodig heeft wat je, jaja ... , natuurlijk alleen bij de dierenarts kunt kopen.


Nu is de Lakelandterrier een bijzonder gezond ras en omdat het een klein ras is, zijn de problemen met de groeiplaten zoals wel bij grote rassen optreden (ontstaan van HD e.d. door vroege castratie) zelden tot nooit aan de orde.
Ook verhoogt castratie , zeker vroegtijdige castratie, de kans op bepaalde soorten kanker, maar als die kans heel erg klein is (zoals bij de Lakeland terrier) blijft deze nog steeds te verwaarlozen.
Heeft u dus een reeds gecastreerde Lakeland, dan hoeft u niet in de stress te schieten. Dat komt allemaal wel goed.

Maar waarom ben ik dan zo fel op castratie van de reu op tegen (over teven heb ik het straks nog even)?

* In de eerste plaats is het voor mij een principe kwestie. Als je een hond pas acceptabel vindt, nadat je er iets af hebt gehaald dmv een serieuze (en beslist niet risicoloze!) operatie, dan moet je wat mij betreft niet aan de hond beginnen.

* Ten tweede is het pas mogelijk de gezondheid van een ras goed te beoordelen als je genoeg dieren hebt die zijn zoals ze geboren zijn.

* Ten derde, en dit is voor mij het belangrijkste punt, is de genenpoel van de Lakelandterrier wereldwijd heel erg klein. Er zijn ook maar heel erg weinig fokkers. Als we alleen afhankelijk worden van de paar reuen die die fokkers aanhouden, dan is ons ras ten dode opgeschreven. Kijk alleen al naar Nederland. Wij hebben drie fokkers waarvan er eigenlijk maar n is die een paar dekreuen in zijn kennel heeft.
Voor mij is dat, aangezien ik in een gewone woonwijk woon en meerdere teven heb, niet haalbaar. Ik heb het in het verleden wel gedaan en ik was altijd erg gek op mijn lieve manneskes. De problemen die mensen toeschrijven aan het dekken heb ik nooit meegemaakt. Nee, ze plassen niet overal in huis. En nee, ze worden niet agressief naar andere reuen. Integendeel want de teef is degene die bepaalt wie haar partner wordt (nou ja, in een natuurlijk situatie dus - de fokker kan daar wel eens anders over denken), dus het is nutteloos voor de reuen om te vechten.
Reuen die wl vechten om loopse teven zijn reuen die niet goed zijn opgevoed of gefrustreerd zijn over het een of ander. Een opvoedingskwestie dus ;)
Maar ze moeten wel geregeld weken aan een stuk in de bench leven, omdat er een teefje loops is. Soms worden de dames niet tegelijk loops, maar kort na elkaar. Zo heb ik een keer de situatie gehad dat mijn oude reu Larousse zes maanden lang veroordeeld was tot het leven in de bench, omdat de een na de ander loops werd. Dat vind ik onacceptabel en dat doe ik mijn lieve manneskes niet meer aan.
Een paar reutjes die ik wat meer wil gebruiken leven daarom bij familie of vrienden, maar het is voor mij onmogelijk alle reutjes die potentieel iets zouden kunnen bijdragen bij hun onder te brengen. Al is het alleen al dat als de pup toch niet zo mooi is geworden als ik had gehoopt, ik als fokker het wel kan opbrengen zo'n pup na een aantal maanden alsnog te plaatsen (al breekt het ook mijn hart), maar ik dat van familie en vrienden, waar de hond als huishond en geliefd makkertje leeft en die vaak slechts n hond hebben, niet kan vragen.
Daarmee is mijn plekje voor een goede dekreu dus verdwenen.

Om een lang verhaal kort te maken: om het ras voor uitsterven te behouden staan bij mij standaard alle reupupjes uit een nest middels het contract voorbestemd om ooit eens een bijdrage aan het ras te leveren.
Dat wil niet zeggen dat ik uw hondje ook daadwerkelijk zal gebruiken.
Het is namelijk niet mogelijk om rond de 8 weken al alles te zien wat een hond een goede hond maakt om het ras gaande te houden. Ze wisselen pas rond 5 6 maanden, dus het gebit kan tegenvallen, de hond kan te groot of te klein worden of ik heb simpelweg geen teefje wat niet aan hem verwant is of wat een geschikte partner is.
Sowieso gebruik ik reutjes graag pas laat in hun leven.
Immers als je een hond voor de fok inzet met 2 of 3 jaar, dan weet je nog niet zo heel veel over diens gezondheid. Bij teefjes heb je geen keus - het is juist in hun belang dat zij al vroeg pups krijgen, dan gaat het werpen veel makkelijker en vinden ze het hele avontuur om pups te krijgen ook veel leuker.
Maar met een reu kun je rustig wachten tot hij 7 of 8 of 10 jaar is.

Sterker nog: de stamvader van mijn lijn was een priv gehouden huishond van 10 jaar die voor het eerst een teefje dekte. Hij had als jonge hond wel jeugdwinner behaald op een show, maar verder was hij altijd alleen een geliefde huismakker geweest.
Nog altijd vind ik het een eer dat ik hem destijds heb mogen gebruiken.


Natuurlijk wil ik mensen niet dwingen tot iets waar ze zelf geen heil in zien.
En het komt ook voor dat er pups geboren worden waarvan je al vroeg kunt zien dat ze later geen bijdrage zullen (hoeven) gaan leveren.
Bijvoorbeeld als ze een te grote witte borstvlek hebben of ik al meerdere reutjes uit die bloedlijn behouden heb.
Maar ook dan wijk ik niet af van mijn regel dat de hond rst goed ontwikkeld moet zijn alvorens hij gecastreerd mag worden. Dat wil zeggen dat een hond nooit vr de leeftijd van twee jaar gecastreerd mag worden. En mijn advies blijft: doe het niet.

Voor meer informatie over het hoe en waarom daaromtrent heb ik wat artikelen op mijn site staan:

Hier en dit is een pdf bestand en dit ook

Zo komt het soms ook voor dat een reutje slechts n testikel heeft. Heel vaak komt dit nog vanzelf goed! Dat kan maanden duren (ik heb zelfs wel gehoord van een balletje wat nog met 18 maanden naar beneden kwam) en een beetje masseren om de bal de goede richting uit te helpen, wil ook nog wel eens wonderen doen.
Dierenartsen kunnen ook hierover erg dramatisch doen.
Toegegeven ja, het is linker dan een bal die gewoon ingedaald is.
Dus in dat geval is het zaak het balletje - wat meestal goed te voelen is, vaak in de lies of onderaan de buik - geregeld te controleren. Wanneer men veranderingen merkt (balletje wordt bijvoorbeeld hard), dan is het inderdaad zaak deze te laten verwijderen. Maar anders niet!
Ook kan het verstandig zijn om alleen het niet ingedaalde balletje te laten verwijderen en de andere te laten zitten.
Zo behoudt de hond wel de hormonen die hij zo hard nodig heeft voor een normale, gezonde groei. En blijft hij een goede vacht houden. Een niet onbelangrijk punt bij een trimvacht zoals die van de Lakeland.

Meer informatie over monorchisme staat hier (Engelse tekst).

Tot slot nog even een paar opmerkingen over de teefjes.

Onderzoeken hebben uitgewezen dat er voor teefjes zowel voor- als nadelen kleven aan castratie (zoals het officieel ook bij de teef heet, omdat de voortplantingsorganen volledig verwijderd worden), die elkaar min of meer in evenwicht houden.
In principe zou ik dan voor de natuurlijk situatie gaan, maar in de praktijk ligt het anders.
Lakeland teefjes zijn maar erg kleine hondjes en, zelfs bij teven die soms flink vloeien bij de loopsheid, komen er loopsheden voor die je maar nauwelijks opmerkt, zeker naarmate de hond ouder wordt. Dat maakt de kans op een ongewenste dekking groot. En als dat gebeurt door een reu die (veel) groter is dan zijzelf is dat beslist gevaarlijk.
Vandaar dat ik niet op de castratie van teven op tegen ben, mits dit pas gebeurt als zij 2 jaar zijn of ouder.
Sterker nog, bij de teef raad ik het aan. Het is zelfs mij een keer overkomen dat een teefje van mij gedekt werd, terwijl ik niet eens door had dat ze loops was! En ik had nog wel een eigen reu in huis (die haar dus ook prompt dekte). Het risico op een ongewenste dekking is dus erg groot en dt is wel een serieus gezondheidsrisico.





divider